Met de caravan op pad. We deden er een paar dagen over om in Seefeld te komen, maar we hadden de tijd. Vakantie aan een wandeltocht knopen is altijd lekker. We zouden in Seefeld op de camping gaan staan maar hadden in Leutasch zo'n mooie camping gezien dat we daar zijn blijven staan, het was maar 15 minuten rijden van de start. Donderdag de startkaarten gehaald en gekeken of we Manuel en Els zagen, maar ze die dag niet gezien.

Vrijdag 8.30 starten, prachtig weer, echt lekker terrasjes weer, dus we namen het ervan. Mooie wandeldag met uitzicht over de rivier de Inn. Ik dacht dat het minder klimmen en dalen was, maar dat viel tegen, al hoef je niet echt te klauteren. Zweten als een postpaard, maar wel lekker. Toen we terug waren zijn we even langs de camping in Seefeld gereden om Manuel en Els op te zoeken, dat hadden we toch min of meer afgesproken. Zij waren al terug en gedoucht en wij vielen met onze neus in de champagne want ze waren 30 jaar getrouwd. Lekker een hapje erbij en uiteindelijk afgesproken dat we ze zaterdag samen te lopen.

Zaterdag reden we langs de camping, pikten Els en Manuel op en gingen om 8.30 van start. We liepen gezellig kletsend samen, de mannen een kilometer voor ons en wij er op ons gemak achteraan. We genoten van de natuur, de mooie omgeving en de terrasjes onderweg. Inmiddels hoorden we dat Maaike en Mary er ook waren, ze zaten in een hotel. Alleen zondag hebben we ze in een flits gezien.

Zondag werd er slecht weer verwacht maar dat konden wij ons niet voorstellen.

We vertrokken weer om 8.30 en het was nog steeds droog, maar het begon te regenen en het hield nooit meer op. We moesten een klim door het bos maken ( je kan ook onderlangs lopen, maar ik was  vergeten waar dat was ) dus glibberend over de heuvel. Er was iemand gevallen en had waarschijnlijk zijn enkel gebroken, we hebben geprobeerd 112 te bellen maar die wisten niet waar we zaten. Ton stond natuurlijk alweer op de weg met zijn lange benen, dus die kwam maar eens kijken waar we bleven. Hij had gevraagd of het een man of een vrouw was, een man, dus Els of ik kon het niet zijn. Uiteindelijk heeft Manuel een paar soldaten gevraagd te helpen, die namen de man op hun rug en sjouwden hem naar beneden, gelukkig was het niet zover van de weg. Na lang wachten kwam eerst iemand van de organisatie en uiteindelijk de ambulance. Manuel is bij hem gebleven wij zijn vast doorgelopen en werden later weer door hem ingehaald, het regende gestaag. Eindelijk heerlijke koffie met gebak, even opwarmen, en toen maar weer de nattigheid in. Het water liep zo onderhand door onze schoenen en je kon alles wel uitwringen. We waren mooi op tijd terug, gauw een biertje, stempels halen en op naar een heerlijke, warme douche.

Als afsluiting 's avonds nog heerlijk gegeten met z'n vieren. Manuel en Els bedankt voor de gezelligheid.

 

De volgende morgen lag en 5 cm sneeuw op de caravan, we dachten dat het eindelijk droog was maar dat was dus sneeuw.

 

Tineke Tiben